SPASS

 Een wintertekening. Met een een schrale kerstboom Fenneke. Ik hou daar wel van; van dat onaffe. dat je moet gaan raden waarom je het gemaakt hebt. Mocht jij vroeger op school ook Sinterklaas- en Kersttekeningen maken op het bord? Ik vond dat prachtig. Gekleurd krijt en die grote gebaren. Ik had er ook graag zo'n mooi meisje bij getekend. 

Wat leuk hè, dat je zoveel plezier in je eentje kunt hebben met schilderen. Dit is overigens een gedeelte uit een doek van twee bij tien. Geschilderd tijdens een performance op de eerste Twente Biënnale. "How to start a painting - how to finish a painting". 

Willem de Kooning zei daar ooit iets over. Iets in de trant van: Een schilderij is voor mij af als het je iets terug geeft. Je stopt er eerst een heleboel van jezelf in en op een gegeven moment krijg je iets terug. Maar dat iets is dan iets dat op zichzelf staat. Net als met kinderen. Was het niet Munch die zijn schilderijen zijn kinderen noemde?

Het is wel grappig als je naar je oude werk kijkt en er vervolgens iets mee gaat doen. Je brengt het verleden naar het nu,. Net als herinneringen. De gebeurtenissen van gisteren bestaan alleen nu, omdat je ze nu herinnerd. Hm? Ja. net als oude tekeningen kun je stukken uitgummen of vervaagde kleuren opfrissen! Leuk idee hè?

 

Boopoopidoo of Sociaal realismus

Hoi Peter,

Jouw dansende Mickey van Rijn zit inderdaad goed in de verf. Je kunt er bijna in duiken, zo pasteus. In dit schilderij van jou zie ik een verwijzing naar Rembrandt met een muts op, klopt dat? 

Rembrandt, 1634

Richter vindt ik net als jij, een hele goede schilder. Net nog de film, 'Werk ohne Autor', over een deel van zijn leven gezien. Het zou best kunnen dat hij die uitspraak die jij noemt heeft gedaan. "Verdammt nochmal, es geht nicht". Haha, stel je voor dat je gelijk hebt.

Wat kan ik posten tegenover jouw verf- en kleurexplosie en Mickey Mouse? Iets dat helemaal het tegenovergestelde is lijkt me het beste. Een schrale tekening, die nog niet af lijkt, die heel figuratief is, die qua aanzichten helemaal niet klopt, die ik lang geleden heb gemaakt, waarvan ik niet meer weet of ik geïnspireerd was door een kunstenaar.

Boopoopidoo, kleurpotlood en stift

Maar er zit wel een stripfiguur in, net als in jouw schilderij. Het is een soort van Betty Boop vermomd als Marilyn Monroe, of andersom. De tekening is nogal verkleurd door de jaren heen. Wat nu geel is, was groen, wat nu oranje is was ook groen. 

Ik heb geen flauw idee of ik bij het maken van de tekening geïnspireerd was door een kunstenaar. Het zou kunnen dat ik Milan Kunc toen al had ontdekt. Geen Kapitalistisch Realismus maar meer Sociaal Realismus met cartoonachtige invloeden. Ik vond hem destijds geweldig.

Nu vind ik zijn werk wel wat te Oostblokkerig. Maar onderstaande tekening van hem is dan wel weer heel grappig, en er zit een mooi ritme in.

Milan Kunc

Fen.

Kapitalistisch Realismus

 Hallo Fen

Dit schilderij heb ik Vanrijn genoemd. Er stond eerst iets anders op . Ik weet niet meer wat, maar het zat dik in de verf en ik kwam er niet uit. Toen heb ik de verf met een ratel afgeschraapt en sommige stukken met vaal blauw afgedekt. Een soort dansende Mickey is het geworden. De mond nog een rode veeg en klaar is kees. 

Zou Gerard Richter ook zo op z'n abstracte composities gekomen zijn. Zo van 'verdammt nochmahl, ess geht nicht'en dan met een lange lat de verf uitsmeren . 'Wir nennen dass Kapitalischtisch Realismuss.

Ik weet het niet hoor. Ik verzin het ter plekke. Maar het zou zo maar kunnen.

.

De natuur neemt, de natuur geeft...

Hallo Peter,

Jouw schilderij van de autosloperij heeft een ware metamorfose ondergaan in vergelijking met die uit '86. Mooi! Met de berkenbomen die door het dak groeien is het een echte natuur make-over. Uiteindelijk neemt de natuur het heft weer in handen.

Doe jij mee aan de volgende thema tentoonstelling van het MHHK? Het thema dat deze keer is gekozen, "Catharsis", past goed bij onze huidige tijd van heersende virussen en lockdowns.       

MHHK (Museum voor Hedendaagse Hengelose Kunst)

Hieronder zie je het werk dat ik hiervoor hebt ingezonden. Het is een collage met een schilderij en een foto en het gaat over de natuur die zichzelf reinigt, herstelt en het weer overneemt. We zullen ons leven moeten veranderen, met meer oog voor onze omgeving.

Je zegt in je laatste post dat je barst van de nieuwe ideeën 👍   Ik ben er heel benieuwd naar. 

Fen

P.S. Ik heb gezocht in de instellingen van deze blog, naar de mogelijkheid om schrijver bij bericht te laten vermelden bij publicatie. Nog niet gevonden. Zoektocht gaat door. Dus inderdaad is het vooralsnog beter om in elke post aan te geven wie heeft geschreven.

Hallo Fen

 Hallo Fen

Ik begin voortaan maar met je naam te noemen . Ik kreeg van een lezer de opmerking dat hij niet wist wat nu door wie is geschreven. Vandaar.

Het lijkt me een goed idee om die intrigerende tekening van jou een update te geven, of misschien moet je hem opnieuw maken. Het is een mooi onderwerp.

Over die autosloop. Ik wil er nog geen gewoonte van maken om oud werk opnieuw te maken, hoewel het soms wel nuttig kan zijn om even stil te staan bij wat geweest is, moeten we toch vooral vooruit.

Ik barst nog van de nieuwe ideeën en wil het daar vooral over hebben. Maar  vooruit dan maar, nog even over die sloperij dicht bij ons huis. Ik kwam er regelmatig voor onderdelen om mijn Renaultje rijdende te houden. Het was een kleine verzameling sloopauto's achter een garage. "Kijk maar even in de tuin ", zeiden ze dan. Heel gemoedelijk. Soms nam ik Lotte er mee naar toe en dan ging ze er bloempjes plukken.

Als je zo'n verzameling ouwe auto's een beetje met rust laat begint vanzelf de natuur de overhand te nemen. Er groeien eerst brandnetels en grassen en later berkeboompjes, soms dwars door het dak van een al half in de grond gezakt weggerot wrak. Heel poëtisch allemaal. Nou dat heb ik ook met dat schilderij van die sloop uit zesentachtig gedaan. 

Later nam ik Jasper mee en als we dan weer thuis kwamen had hij de zakken van z'n overalletje vol met schroeven, moeren, lampjes en veertjes.

Het schilderij had ik overigens al eerder geschilderd. Gelijk toen we er kwamen wonen.

Roeptoeter

Spannend. Heel benieuwd naar de hergeboorte van de autosloop uit 1986. 

Ik ben blij dat je over William Kentridge begint, wat maakt die man indrukwekkend werk. Dat je verrast werd door de herkenning van je droom kan ik me goed voorstellen. Vooral als je het fragment hieronder ziet. 

Helaas heb ik zijn werk nog niet in het echt gezien, maar wel op internet en op tv. Black box is het eerste dat ik zag. Echt zo mooi gemaakt maar ook zo'n heftig onderwerp, tranen.  https://www.youtube.com/watch?v=wWZCdpV_Gsk&t=1124s

Een terugkerend element in het werk van Kentridge is onder andere een roeptoeter, of hoe zo'n ding ook heet. Megafoon. In ieder geval iets waarmee mensen hun mening extra hard onder de aandacht kunnen brengen.

Omdat ik probeer naar overeenkomsten te zoeken met mijn werk, ben ik gaan graven. Ik vond deze: een tekening met een uitbouw in de vorm van een roeptoeter, getiteld 'Look at me, i'm not allowed to speak'. Het gaat over mensen die niet gehoord worden of niet gehoord mogen worden. Ze proberen te schreeuwen maar niemand hoort ze. Gemaakt n.a.v. een nieuwsitem destijds.

Ik heb de tekening nog steeds, maar helaas is ie kapot gegaan, het papier is uitgedroogd en geknapt. Die schilderijen van jou hebben de tand des tijds beter doorstaan.

Play the dance.

Prachtige collage Fen. Zo zie je maar dat je niets weg moet gooien. Deed Munch ook niet.

Munch is toch wel een meer voorkomende naam. Zo heb je in Veghel een benzinestation met die naam. In Duitsland had je een motormerk Münch en in Amsterdam MUNCH Fit Food To Go. To munch is in het Engels ook een soort van eten. Maar die expressionisten waren toch wel een grote inspiratiebron. Een paar jaar geleden zijn we nog naar Emiel Nolde geweest. Zijn zelfgebouwde atelierwoning in het noorden van Duitsland is nu een museum. Ik heb daar nog een perenboompje gekocht. Kan ik er in de toekomst Nolde-peertjes oogsten. Als je daar rondrijdt zie je overal de inspiratiebronnen van de schilder in het landschap.

In het ziekenhuis had ik een keer een koortsdroom waarin er 's nachts een bonte stoet van patiënten met mobiele infuuskapstokken en in rolstoelen langs mijn open kamerdeur voorbij trok. Op weg naar een geheime bijeenkomst? Een half jaar later zag ik in Kaapstad voor het eerst het werk van William Kentridge in het Zeitz MOCAMuseum of Contemporary African Art en m'n mond viel open van verbazing; In zijn installatie/film MORESWEETLY PLAY THE DANCE trok mijn koortsdroom aan mij voorbij. William Kentridge en ik zijn even oud.

Ik ben nu bezig dat schilderij uit '86 van die autosloop naar de 21ste eeuw over te brengen.

Maar daarover later meer.